Türkce

Türkçe- Ders 7

(traducida de la lección en inglés de la Universidad de Arizona)

Ne yapıyorsun?

Diálogo: Ne yapıyorsun?:

Ahmet: Merhaba Oktay. Bugün ne yapıyorsun?

Oktay: Ben Ayşe'ye bakıyorum çünkü o halâ hasta.

Ahmet: Ayşe hasta mı?

Oktay: Evet, çok hasta. Ben bugün işe getmiyorum. Ayşe'ye bakıyorum.

Ahmet: Çok üzüldüm. Geçmiş olsun.

Oktay: Sağol, Ahmet. Sen nereye gidiyorsun?

Ahmet: Ben alışverişe gidiyorum. Birşey istiyor musun?

Oktay: Hayır, teşekkür ederim.

 

Texto y diálogo: Ahmet Ayşe'yi ziyaret ediyor

Ayşe bugün evde yalnız. Oktay evde yok. O işde. Ahmet Ayşe'yi ziyaret ediyor. Onlar sohbet ediyorlar.

Ahmet: Geçmiş olsun, Ayşe. Nasılsın?

Ayşe: İyi değilim Ahmet. Çok hastayım.

Ahmet: İlâç alıyor musun?

Ayşe: Evet. Günde üç kez ilâç alıyorum.

Ahmet: Oktay nerede? Evde yok mu?

Ayşe: Hayır. O bugün evde yok. O işde.

Ahmet: İşde mi? Sen bugün evde yalnız mısın?

Ayşe: Evet, yalnızım Ahmet.

 

Vocabulario:

İş- Trabajo.

Gitmek- Ir.

Çok üzüldüm- Lo siento mucho.

Geçmiş olsun- Espero que mejore.

İstemek- Querer.

Ziyaret etmek- Visitar.

yalnız- Solo, sola.

Sohbet etmek- Charlar.

Kez- Vez.

Almak- Tomar.

 

 

Gramática:

-La forma negativa del presente continuo se forma añadiendo la particula negativa mı/mi/mu/mü ante los sufijos personales:

Ejemplos:

Gelmek (llegar):

gelmiyorum- no llego (no estoy llegando)

gelmiyorsun- nollegas

gelmiyor- no llega

gelmiyorumuz- no llegamos

gelmiyorsunuz- no llegáis

gelmiyorlar- no llegan

 

Yapmak (hacer):

yapmıyorum- no hago (no estoy haciendo)

yapmıyorsun- no haces

yapmıyor- no hace

yapmıyorumuz- no hacemos

yapmıyorsunuz- no hacéis

yapmıyorlar- no hacen

 

 

yapmıyor muyum?- ¿no hago?

yapmıyor musun?- ¿no haces?

yapmıyor mu?- ¿no hace?

yapmıyor muzuz?- ¿no hacemos?

yapmıyor musunuz?- ¿no hacéis?

yapmıyorlar mı?- ¿no hacen?

 

-Los sufijos de acusativo y dativo

 

-La lengua turca se sirve de sufijos y postposiciones para indicar la relación de las palabras en la oración, de la misma manera que en castellano se emplean las preposiciones. Vamos a hablar de los sufijos de acusativo y dativo, aunque en textos de lecciones anteriores ya aparecieron, no se dió ninguna explicación:

 

-Acusativo. Indica el receptor de la acción verbal. Se pone sólo si la palabra es definida:

Última vocal de la palabra Sufijo que se aplica
e, i -i
ö, ü
a, ı
o, u -u

Si la palabra acaba en vocal, se añade -y- entre palabra y sufijo:

Kitap okuyorum- Estoy leyendo un libro (objeto indefinido)

Kitabı okuyorum- Estoy leyendo el libro (objeto definido)

Mehmedi gördük- Hemos visto a Mehmet.

 

-Dativo. Indica movimiento hacia un punto, equivale a las proposiciones castellanas "a" y "para". Tambien indica destinatario, beneficiario de la acción verbal. Junto con verbos transitivos (verbos en los que la acción va de un sujeto a un objeto) puede darle nuevos significados, como por ejemplo el verbo "bakmak", mirar, que con el complemento en dativo toma el sentido de "cuidar a". Estos son los sufijos:

 

Última vocal de la palabra Sufijo que se aplica
e, i, ö, ü -e
a, ı, o, u -a

 

Si la palabra acaba en vocal, se añade -y- entre palabra y sufijo:

Ayşe'ye bakıyorum- Cuido a Ayşe

Kutuyu Ahmede verdi- Le di la caja a Ahmet (kutu-caja)

İstanbul'a gidiyoruz- Vamos a Estambul.