|
O ENCORO DE CASTRELO DE MIÑO. RÍO MIÑO. OURENSE NO ANO 2002 FAI 33 ANOS DO ASOLAGAMENTO DE CASTRELO DE MIÑO.
"As mellores terras do Ribeiro, en Ribadavia (Ourense) quedaron asolagadas no ano 1969 por un encoro sin pes nin cabeza" "O río Miño quedou cortado para sempre. Xamais chegarán, a Ourense ciudade, subindo o río Miño, os salmóns, nin as anguías, nin os sables, nin as sabelas, nin as lampreas, nin os barbos, nin un longo etc."... Fenosa e o proxecto do seu encoro, en 1969, matou o río e ese lugar para sempre. Eu penso que se podía facer doutra forma. O río Miño merecía outro trato...Hoxe non se hubera feito...
Hoxe é o que se ve na fotografía.
Outra imaxen do val de Castrelo de Miño. Pulsar para ver en grande. Atrás queda unha loita bastante grande, que tratarei de reproducir nesta páxina www.
|
"O chiste da época, que firma Toxo 1966, deixa ben as claras o que se pensaba de Fenosa de aquelas. Os tempos, para moitas xentes, non demostraron o contrario en Galicia, que vemos como os ríos, sobre todo os ríos Miño e Sil, están totalmente masacrados...".
Volver a encoros.
Volver a río Miño (cast.).
Un encoro que nunca se debeu facer. No mellor lugar do Ribeiro.
|
|
| Este embalse,
construido en pleno corazón del Ribeiro en Ourense, pertenece a la
historia más reciente de Galicia. Fue desde luego muy contestado por
los vecinos de la zona, pero no hubo nada que hacer. Franco ahogaba en
esas fechas, años 60 - 68 , cualquier conato de
levantamiento.
Sobre este embalse dice José Posada, en un artículo titulado "O miño , pai do viño", dentro de un libro titulado "Conferencias sobre el río Miño" y publicado por Caixa Ourense:
"La historia más reciente de Galicia se decidió por los quilovátios en perjuicio del vino, de ahí que tengamos que estudiar cada una de las presas, haciendo balance de sus perjucios y beneficios. Por ejemplo, así como las Presa de los Peares, no constituyó una gran quiebra, al no inundar tierras buenas, la de Castrelo anegó las mejores tierras de Galicia, y no sin oposición que llega hasta cerrar sus puertas. Estoy seguro que en democracia sería casi imposible hacer esta presa con tanto perjuicio social, aun justificando teóricos beneficios energéticos". Creo que no hay nada más que añadir. De todas formas actualmente ¿ que es ?.
En esta foto aérea ya lo ven Vds. Se trata del embalse de Castrelo de Miño. Es la pocilga o cloaca de Ourense. Eso si la Xunta montó en este embalse un rótul "Parque nautico de Galicia o algo así". El turismo de los mares interiores. Ahora se pretende hacer también un paseo desde Ourense a Ribadavia. Pues ya lo saben, manos a la obra saneen en Ourense el río Miño, el río Barbaña y el río Lonia, que en octubre del 2001 siguen siendo una pocilga y el water de los Ourensanos y haber si lo consiguen. No estaría mal devolverle algo a un río emblemático, pero repito, hay que sanear el río Miño en Ourense, el río Barbaña y el río Lonia, si no se hace así seguirá siendo EL WATER DE OURENSE. |
30 ANIVERSARIO DO ASOLAGAMENTO DE CASTRELO DE MIÑO.
Editorial.
---------------------------------
|
Co gallo do feito dramático do asolagamento de Castrelo
do Miño publicáronse en todo estado español, e limiarmente en
Galicia, artigos, instancias, solicitudes, estudios, críticas, fotografías,
contos, comentarios, proxectos e protestas en relación coa historia
desgraciada do salto de Castrelo do Miño e da verdadeira significación
sociopolítica e económica dos saltos eléctricos na nosa Terra. Pois ben, o que fixemos foi recopilar todo aquelo que
atopamos e consideramos máis interesante en prensa, libros, revistas,
... e recolleitalos para editar esta separata coa historia real, científica
e social de tal feito. Nós non somos xuíces, e cada un que se posicione como
queira nesta problemática. Nós o que pretendemos sempre foi recopilar
tales feitos acontecidos xa ha¡ 35 anos, para que as xeracións
vindeiras non se esquezan do que aconteceu en Castrelo do Miño, pois
pese a loita que mantiveron os veciños e todos os que loitarón con
eles, o va¡ foi asolagado pero naceu coa sua morte o "NON",
endexamais escoitado nesta terra, sempre agochado contra o medo e o
silencio dos poderosos. Gracias a xente como a que loitou contra o encoro de
Castrelo hoxe existen cidadáns e cidadás dispostos a exerceren
plenamente como tales, dispostas a asumiren algún sacrificio persoal
por defenderen causas colectivas, con auténtica conciencia social,
cultura¡ e ambiental, activos e solidarios, traballando, cada vez máis
e mellor, con paciencia e persistencia, protestando e propoñendo,
pensando sempre nas xeracións actuais e tamén nas futuras, na nosa
terra e na de toda a Humanidad. Deturparán o país, degradarán a paisaxe, esnaquizarán os ríos, pero nunca nos roubaran a esperanza.%o momento en que troncemos a última árbore, no momento en que contaminemos o último río, no momento en que capturemos o último peixe, entón nese momento darémonos conta de que non podemos alimentarnos de diñeiro"
|