A
evolución
das
Bandas
de Música
A
banda
de música
é un
tipo
de
agrupación
musical
que
debe
ser
tida
en
conta
non
solo
dende
o
punto
de
vista
social
(o
que
representa
dentro
dunha
comunidade)
senon
dende
un
punto
de
vista
estrictamente
musical.
Parece
ser
que
cobrou
importancia
a
principios
de século
pero
debemos
lembrar
que
ata
Mozart
escribíu
numerosas
serenatas
para
orquestras
de
vento.
Este
desenvolvemento
débese
en
gran
parte
á
popularidade
que
chegaron
a ter
as
bandas
de
metáis
inglesas,
as
bandas
de
desfile
americanas,
cun
gran
repertorio
de
marchas
encabezado
por
Sousa,
as
big
bands
do
tipo
da de
Glen
Miller
e as
numerosas
bandas
militares.
A
música
de
banda,
ou
orquestras
de
vento
como
se
chaman
noutros
países
(Wind
Orchestra
ou
Concert
Band)
comenzou
a
cobrar
importancia
e
moitos
ilustres
compositores
de música
para
orquestra
adicaron
parte
da súa
producción
ás
bandas
de música.
Entre
outros
están
Gustav
Holst,
Malcom
Arnold,
Percy
Grainger,
Paul
Hindemith,
Vaughan
Williams,
...
Á
medida
que a
banda
cobraba
máis
importancia
comenzou
a gañar
independencia
respecto
da
orquestra
sinfónica,
xa
que
moitos
pretendían,
sobre
todo
os
transcriptores,
que a
banda
sonase
como
a
orquestra.
É
verdade
que a
sonoridade
das
cordas
é única
e a
banda
non a
ten,
pero
¿é
que
acaso
a
banda
non
ten
una
sonoridade
tamén
única
e
digna
de
admiración
e
estudio?.
Non
podemos
pretender
escoitar
unha
obertura
de
Mozart
cunha
banda
coma
se
fose
unha
orquestra,
pero
esto
é o
interesante,
a
diferencia
que
se
pode
atopar
entre
diferentes
instrumentacións.
De tódalas
formas
hai
que
matizar
que
moitas
bandas
incorporan
cordas
graves
(violoncellos
e
contrabaixos)
para
acompañar
ou
substituir
ás
tubas
ou
outros
instrumentos
en
delicadas
pasaxes
moi
puntuáis.
As
posibilidades
interpretativas
dunha
orquestra
e
dunha
banda
son
moi
similares
e
hoxe
temos
cantidade
de
composicións
nas
que
se
exprimen
ó máximo
as
posibilidades
de tódolos
instrumentos.
Sobre
todo
é de
agradecer
atoparse
con
compositores
que
coñecen
os
instrumentos
para
os
que
están
escribindo,
xa
que
moitos
transcriptores
pensan
que
unha
melodía
se é
fácil
para
un
violín
ten
que
selo
para
un
clarinete
(a
dificultade
dos
concertos
para
clarinete
e
orquestra
de
Stamitz
radica
en
que
foron
pensados
para
violín).
Gustaríame rematar este artículo nomeando a esas persoas, que cada vez son máis, que adican a súa vida a compoñer marabillosas obras musicais para as bandas de música. Mención especial ó prolífico americano Alfred Reed, que ademáis de oberturas e suites de concerto leva no seu haber numerosas sinfonías. Johan de Meij, un dos arreglistas máis escoitados no repertorio bandístico e autor tamén de varias sinfonías (The Lord of the Rings penso que é de obrigada escoita para calquera amante das bandas), e seguiría a lista con Philiph Sparke, Jan van der Roost, Hardy Mertens, Dirk Brosé, Robert Jager, Grudman, ... e sobre todo debemos agradecer ás propias bandas que loitan día a día para aumentar o nivel e o prestixio destas agrupacións, destacando a labor de divulgación da música para banda de Frederick Fennell á fronte da Eastman Wind Ensemble e da Tokio Kosei Wind Orchestra.
Julio
Costa
Madriñán