O ENCORO DE CASTRELO DE MIÑO.  RÍO MIÑO. OURENSE

NO ANO 2009 FAI 40 ANOS DO ASOLAGAMENTO DE CASTRELO DE MIÑO.

Foto ChaoVer unha comparativa desta fotografía e o estado actual.

"As mellores terras do Ribeiro, en Ribadavia (Ourense) quedaron asolagadas no ano 1969 por un encoro sin pes nin cabeza"

"O río Miño quedou cortado para sempre. Xamais chegarán,  a Ourense ciudade,  subindo o río Miño, os salmóns, nin as anguías, nin os sables, nin as sabelas, nin  as lampreas, nin os barbos,  nin un longo etc."...

Fenosa e o proxecto do seu encoro, en 1969,  matou o río e ese lugar para sempre. Eu penso que se podía facer doutra forma. O río Miño merecía outro trato...Hoxe non se hubera feito...

(Secundino Lorenzo.)

1960. O Instituto Laboral de Ribadavia facendo prácticas frente a Castrelo de miño. Pulsa para ver en grande.

Hoxe é o que se ve na fotografía.

Outra imaxen do val de Castrelo de Miño. Pulsar para ver en grande.

Atrás queda unha loita bastante grande, que tratarei de reproducir nesta páxina www.

  Sorpresa: fotos históricas do lugar. 1941. "Xocas".
   
O encoro de Castrelo de Miño. Río Miño. Ourense. Abril de 1969. Posta en marcha.

....

 
O encoro está preto de Ribadavia. Na provincia de Ourense. Pero , ¿onde está o encoro de  Castrelo de Miño?. 
   

Algunhos dos escritos que siguen,  aparecen na Edición especial, ano 2002, da Asociación COTO DO FRADE. Teñen a colaboración de Ana Lousado Duro, no apartado de Narrativa Lingüistica e de Fina González Pena.

Outros son recopilacións e investigación do autor da www.

Ver a Editorial do traballo sobre Castrelo de Miño.

COTO DO FRADE

RIBADAVIA

....

 
A Memoria asolagada.

Castrelo de Miño, orgullo dunha loita. (o Xornal. Correo gallego)

 

....

 
A morte dun pobo. Por Sebastián Martinez Risco.

 

 

 

La Región (Fai 25 anos).

Carteis de España, 13 Xuño de 1966.

   
A historia de un val afogado.

Xan Xan Carballa.

   
Este encoro nunca se debera facer.

Conferencias sobre o Miño.

   

Libros publicados, relacionado con Castrelo de Miño e a súa  temática: Morrer en Castrelo de Miño.
   

Libros publicados relacionado con Castrelo de Miño e a súa temática: A Vila sulagada.
   

Poetas que cantan a desfeita.

Bernardino Graña

Lois Dieguez

Albino Nuñez.

"O chiste da época, que firma Toxo 1966, deixa ben as claras o que se pensaba de Fenosa de aquelas. Os tempos, para moitas xentes,  non demostraron o contrario en Galicia,  que vemos como os ríos, sobre todo os ríos Miño e Sil, están  totalmente masacrados...".

salir.jpg (922 bytes) Volver o IRIBEIRO salir.jpg (922 bytes) Volver a asolagamentos 
salir.jpg (922 bytes) Volver a río Miño (gal.). salir.jpg (922 bytes) Volver a río Miño (cast.).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Un encoro que nunca se debeu facer. No mellor lugar do Ribeiro.

Embalse de Castrelo de Miño.

Este embalse, construido en pleno corazón del Ribeiro en Ourense, pertenece a la historia más reciente de Galicia. Fue desde luego muy contestado por los vecinos de la zona, pero no hubo nada que hacer. Franco ahogaba en esas fechas, años 60 - 68 , cualquier conato de levantamiento.

Sobre este embalse dice José Posada, en un artículo titulado "O miño , pai do viño", dentro de un libro titulado "Conferencias sobre el río Miño" y publicado por Caixa Ourense:

"La historia más reciente de Galicia se decidió por los quilovátios en perjuicio del vino, de ahí que tengamos que estudiar cada una de las presas, haciendo balance de sus perjucios y beneficios. Por ejemplo, así como las Presa de los Peares, no constituyó una gran quiebra, al no inundar tierras buenas, la de Castrelo anegó las mejores tierras de Galicia, y no sin oposición que llega hasta cerrar sus puertas. Estoy seguro que en democracia sería casi imposible hacer esta presa con tanto perjuicio social, aun justificando teóricos beneficios energéticos".

Creo que no hay nada más que añadir.

De todas formas actualmente ¿ que es ?.

Foto del embalse de Castrelo de Miño, hace pocos años. Eutrofizado.

En esta foto aérea ya se ve. Se trata del embalse de Castrelo de Miño. Es la pocilga o cloaca de Ourense. Eso si la Xunta montó en este embalse un rótul "Parque nautico de Galicia o algo así". El turismo de los mares interiores. Ahora se pretende hacer también un paseo desde Ourense a Ribadavia. Pues ya lo saben, manos a la obra saneen en Ourense el río Miño, el río Barbaña y el río Lonia, que en octubre del 2001 siguen siendo una pocilga y el water de los Ourensanos y haber si lo consiguen. No estaría mal devolverle algo a un río emblemático, pero repito, hay que sanear el río Miño en Ourense, el río Barbaña y el río Lonia, si no se hace así seguirá siendo EL WATER DE OURENSE.

Me ratifico de este texto en el 2009. (Secundino Lorenzo)

Subir.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

COTO DO FRADE

30 ANIVERSARIO DO ASOLAGAMENTO DE CASTRELO DE MIÑO.

 

Editorial.

---------------------------------

Co gallo do feito dramático do asolagamento de Castrelo do Miño publicáronse en todo estado español, e limiarmente en Galicia, artigos, instancias, solicitudes, estudios, críticas, fotografías, contos, comentarios, proxectos e protestas en relación coa historia desgraciada do salto de Castrelo do Miño e da verdadeira significación sociopolítica e económica dos saltos eléctricos na nosa Terra.

 

Pois ben, o que fixemos foi recopilar todo aquelo que atopamos e consideramos máis interesante en prensa, libros, revistas, ... e recolleitalos para editar esta separata coa historia real, científica e social de tal feito.

 

Nós non somos xuíces, e cada un que se posicione como queira nesta problemática. Nós o que pretendemos sempre foi recopilar tales feitos acontecidos xa ha¡ 35 anos, para que as xeracións vindeiras non se esquezan do que aconteceu en Castrelo do Miño, pois pese a loita que mantiveron os veciños e todos os que loitarón con eles, o va¡ foi asolagado pero naceu coa sua morte o "NON", endexamais escoitado nesta terra, sempre agochado contra o medo e o silencio dos poderosos.

 

Gracias a xente como a que loitou contra o encoro de Castrelo hoxe existen cidadáns e cidadás dispostos a exerceren plenamente como tales, dispostas a asumiren algún sacrificio persoal por defenderen causas colectivas, con auténtica conciencia social, cultura¡ e ambiental, activos e solidarios, traballando, cada vez máis e mellor, con paciencia e persistencia, protestando e propoñendo, pensando sempre nas xeracións actuais e tamén nas futuras, na nosa terra e na de toda a Humanidad.

 

Deturparán o país, degradarán a paisaxe, esnaquizarán os ríos, pero nunca nos roubaran a esperanza.%o momento en que troncemos a última árbore, no momento en que contaminemos o último río, no momento en que capturemos o último peixe, entón nese momento darémonos conta de que non podemos alimentarnos de diñeiro"

 

Subir.