O TRÁNSITO DA AUGA.

Xosé Lois Rúa, nace en Castrelo de Val en 1951, estudiou o bacharelato en Ourense e Historia da Arte en Compostela. Está moi vencellado o xornalismo. En duas ocasións, recibiu o premio de Poesía Cidade de Ourense.

Neste libriño, que é unha gozada, editado no ano 2002, por Edicios do Castro, o autor dá unha xustificación preliminar que ten relación co tema da páxina www sobre pobos asolagados. Neste senso vou reproducir, exactamente a xustificación preliminar, e tamén un anaquiño deste libro, que repito, gústame moito.

 

As portas. Diciembre de 1999.

XUSTIFICACIÓN PRELIMINAR.

     Gran parte da historia ancestral da aldea ourensá de Campobecerros (Campos, Cambalán....) quedou merguallada hai agora vintecinco anos baixo as augas do encoro das Portas. As feridas sociais, culturais e económicas foron ostensibles e aínda hoxe son detectables, porque co mellor da súa pradaría desapareceron tamén os xeitos de vida tradicionais e un bo anaco da súa cultura centenaria.

     Pero aínda nos queda o arrecendo do río Camba, do parque natural do invernadeiro ou do alto de Pena Nofre, e as pegadas que deixaron os peregrinos da Ruta da Prata, e máis tarde os segadores galegos que ían a Castela. E tamén o arrecendo da suor que deixaron as mans dos labregos, gandeiros, carboeiros, plantadores de piñeiros, traballadores da vía e os emigrantes que desfilaron pola historia de Campos durante os últimos mil anos.

    E non queremos perdelos nunca máis, porque é o único que nos queda.

    Por eso os miramos hoxe con nostalxia, e tal vez cun pouso de ira (e perdón por iso), dende ese primeiro escenario que viron os meus ollos de neno, chamado Penaboa, que dorme plácidamente á beira do turbillón invernal do Camba.

   Pero moitas cousas desapareceron, engulidas nas augas neste cuarto de século.

   Para sempre. Por estas Elexías do Camba.

Xosé Lois Rúa

                                             Ourense, febreiro de 2001.

 

As portas. Diciembre de 1999.

 

Azud das Portas. Diciembre de 1999.

E, por fin, a auga.

Inmensa como un mar,

asasina da herba que arrecendía a menta no verán.

 

Auga do sagrado Camba,

obrigado a rebelarse contra os nosos prados

e a alagar o seu propio berce entre amieiros,

o cheirume a herba seca entre os prados da Lama,

toda a ribeira que trouxera a vida dende as fontes.

 

Auga sacrílega, cemiterio da historia.

Pero aínda sobrevives, Campos, entre a flor das silveiras

E gracias a ti sobrevivo eu tamén

porque en ti habita o sentido da vida e das sementes.

                  Ourense, 7 de marzo de 1997.

Xosé Lois Rúa