Marino español, nado en Vigo o 1-06-1824 e falecido na mesma cidade o 21-07-1869.

Tras uns anos de residencia inestable, volve en 1834 a Vigo, onde fixo os estudios elementais e preparatorios para examinarse de garda marina.

En 1840 comezóu a súa carreira e ó ano seguinte embarcou no Nervión, onde seguiu ata o final da Guerra Civil Española. En 1842 fixo unha viaxe a Fernando Poo, distinguíndose de tal xeito, que se rebaixou a idade para ascender a Alférez de navío; anos máis tarde, tras algunhas batallas, ascendeu a Teniente de navío. Anos máis tarde, despois de seguir aumentanbdo no escalafón, convertiuse en Xefe das Forzas do Sur da Visayas(1861) e levou a cabo unha brillante batalla:

Os piratas de Mindanao destruíran un forte inexpugnable e a columna de asalto que intentaba por terra a toma de Pegalugán víase gravemente comprometida e comezaba a vacilar. Vendo Méndez Núñez que apoyaba co seu barco a operación, la indecisión e o perigo das tropas, decidiu cargar con toda a responsabilidade da mesma, e levando a cabo unha audaz maniobra embarrancou o seu buque na lama, e entrando o botalón de foque por unha tronera do forte, proporcionou a súa xente unha estreita, pero sólida ponte pola que se lanzaron os españois ó asalto, coronadopola máis brillante victoria, que serviu a Méndez Núñez o ascenso a Capitán de Navío (1862)

Tralo seu regreso España, convertiuse en Comandante y despois en Director dó Personal dó Ministerio de Marina; a súa reputación de marino hábil e experto, valeulle o posto de mando na fragata da Blindada Numancia, que realizaría unha das máis longas e perigosas navegacións ata entón (viaxar ó Pacífico polo Estreito de Magallanes). Ó rematar esta viaxe, ascendeu a Brigadier de la Armada, reuniuse cunha escuadra dó Pacífico, e por se suicidar o almirante de esta, quedou encargado como Novel Brigadier daquela escudra, enarbolando a insignia de mando na fragata Villa de Madrid.

Debido a diferencias coas Repúblicas de América dó Sur, renovadas polo apresamento de Covadonga, o goberno español viuse obrigado a dar severas ordes ó xefe da escuadra no Pacífico. Atopábase esta sen víveres, carbón nin aceite para as máquinas, pero esto non foi suficiente para arriesgarse ó combate contra a escuadra chilenoperuana, que non foi máis que un pequeno enfrontamento de artillería. Ante ordes superiores e poida que con desprezo por tratarse dunha simple praza, dispuxose a bombardear Valparaíso, a pesar das amenazas de ingleses e americanos, amenazas ás que respostou: " Se vos interpoñedes entre a escuadra e la cidade, o meu deber e botaros a pique", digna resposta dó que antes notificara ó goberno chileno: " A raiña, o goberno, o país e máis eu, preferimos máis tener honra sen barcos, que barcos sen honra"

Tras bombardear Valparaíso, reguesou a España deixando o pabillón da patria moi alto. Recompensouse a Méndez Núñez có ascenso a Xefe de Escuadra; pouco despois promovéuselle a Teniente Xeneral, gracia que rehusou de xeito modesto, digna de citarse: " Prego ó goberno, consedere que apenas fai sete anos honrábame coos modestas charreteiras de Teniente de Navío, e para que eu ppoida ser útil á patria non é indispensable a concesión dun novo empleo que só desexaría obter cando novos servicios fixéranme digno del...." Deste xeito cunha modestia digna do seu valor, rehusou dó goberno provisional da nación, aceptando só e por mellor servir ó seu país, o posto de Vicepresidente dó Almirantazgo.

Todavía siguiu recibindo condecoracións e cruces, ata que o 21 de Xullo de 1869, falece en Vigo, a cuyo porto foi en busca da tranquilidade do fogar.